خلوت نشینی

ساکن در خلوتی خودساخته:

فرار از شلوغی و بی‌رحمی انسان‌ها به سوی خلوت:

مغز انسان در تنهایی، مدارهای «پیش‌فرض» خود رو فعال می‌کنه که باعث خلاقیت و خودشناسی میشه. جالبه که حتی در زندان‌های انفرادی، بعضی زندانیان بعد از مدتی توهم می‌زنن – پس مرز بین پناه و زندان، همون قدرتیه که خودت انتخاب می‌کنی. آیا این خلوت رو از سر ترس انتخاب کردی یا از سر آزادی؟

راهکار:

این حس انزجار از جامعه، ریشه در «خستگی همدلی» داره؛ یعنی وقتی آدم‌ها بی‌وقفه در معرض رنج دیگران باشن، سوخت عاطفیشون تموم میشه و بی‌رحمی رو به دیگران فرافکنی می‌کنن. شاید بهتر باشه به‌جای فرار، یه مرز سالم برای تعامل تعریف کنی.