خدا را بخاطر خودش میپرستم، نه بهشت و جهنم:
آیا میدانید در روانشناسی، «انگیزه درونی» (intrinsic motivation) دقیقاً همین است؟ وقتی کاری را بخاطر خودش انجام میدهید، نه برای پاداش بیرونی، مغز شما دوپامین بیشتری آزاد میکند و رفتارتان پایدارتر میشود. در تاریخ ادیان هم، عارفانی مانند ابوسعید ابوالخیر میگفتند «نه از بهشت ترسم، نه از دوزخ شرم» – یعنی عشق به ذات حق از هر ترس و طمعی بالاتر است. سوال برای شما: آیا در زندگی روزمرهاتان کاری هست که آن را فقط بخاطر خودش انجام دهید، نه برای نتیجه؟
راهکار:
این نگاه یادآور مفهوم «عشق بیقیدوشرط» در روانشناسی است: وقتی انگیزه درونی (عشق به ذات) جایگزین پاداش بیرونی (بهشت) میشود، ایمان استحکام بیشتری مییابد. حتی در تاریخ عرفان، حلاج میگفت «من آن معشوقم که خود را میپرستم» – یعنی عینیت عاشق و معشوق.