آرزویی که با خدایا تروخدا هم برآورده نمیشود:
پارادوکس دعا: پژوهشها نشان میدهد دعا همیشه واقعیت را تغییر نمیدهد، بلکه رابطهٔ ما با واقعیت را تنظیم میکند؛ حین دعا، شبکهٔ پیشفرض مغز فعال میشود و حس معنا و تابآوری میسازد. پس «برآورده نشدن» میتواند خودش نوعی پاسخ باشد: نه به آرزو، به ظرفیتِ تحمل. آیا دعا را برای تغییر میخوانی یا برای تاب آوردن؟
راهکار:
این جمله فقط شکایت نیست؛ یک پارادوکس است: هرچه آرزو محالتر، اصالتِ خواستن بیشتر. برآورده نشدن، ارزش آرزو را کم نمیکند؛ فقط نشان میدهد بعضی چیزها را باید بیپاسخ دوست داشت. شاید قدم بعدی، نوشتن یک «خدایا تروخدا»ی تازه باشد، این بار برای خودِ خواستن، نه برای رسیدن.