خدایا یواش تر

خدایا یواش‌تر؛ دلتنگی و هم‌قدمی با خدا:

در روان‌شناسی دین، دعای معترضانه «یواش‌تر» نه نشانه بی‌ایمانی، بلکه انتقال از ایمان کودکانه به ایمان گفت‌وگویی است؛ فرد هنوز خدا را خطاب قرار می‌دهد، پس رابطه زنده است. از سوی دیگر، در عصب‌شناسی، احساس طردشدگی الهی همان مدار درد اجتماعی را فعال می‌کند که طرد فیزیکی فعال می‌کند؛ به همین دلیل گلایه از خدا می‌تواند به اندازه همدلی انسانی، تسکین‌دهنده باشد.

راهکار:

وقتی سرعت زندگی بالا می‌رود، «یواش‌تر» نه از جنس ضعف، بلکه از جنس انتخابِ حضور است. جمله را برعکس بخوان: شاید خدا پیاده کنار مسیر ایستاده و ما سوار قطار روزمرگی هستیم؛ پس «باهم بریم» یعنی کم‌کردن سرعت تا با ریتم او هم‌قدم شویم.