شعر هزاران امید به خدا؛ جملاتی الهامبخش:
در علوم اعصاب، امید صرفاً یک حس خوشبینانه نیست؛ یک سازوکار بیوشیمیایی دقیق است که با ترشح دوپامین، آستانه درد را بالا میبرد و سیستم ایمنی را تقویت میکند. جالبتر اینکه وقتی امید به منبعی متعالی مثل خدا گره میخورد، مغز در وضعیت «پاداش پیشبینیشده» قرار میگیرد و تابآوری را دوچندان میکند. سوال تیز: آیا امیدی که ریشه در باور به نیرویی برتر دارد، از نظر بیولوژیکی قویتر از امید صرفاً شخصی عمل میکند؟
راهکار:
این بیت را میتوان از دریچهای نو دید: هر «امید» پنجرهای رو به بینهایت است و هزاران پنجره، همگی منظرهای واحد از حقیقتی یگانه را نشان میدهند. کثرت امیدها نشانه تردید نیست، بلکه تجلیهای گوناگون یک باور مرکزیاند.