یادت در خاطرم؛ تفنگ بیگلولهای که هنوز مرا نشانه رفته:
بدن در برابر خاطرهٔ یک تهدید، همان واکنش شیمیایی تهدید واقعی را نشان میدهد—ضربان قلب، عرق سرد. این چرا مغز ماست که برای بقا، خاطرات دردناک را مثل تفنگ بیگلولهای نشانه میگیرد، هرچند دیگر خطری نیست. حالا فکر میکنید این یک مکانیسم دفاعی است یا زندان ذهنی؟
راهکار:
از دیدگاه روانشناسی، خاطرات تکرارشونده مثل یک تفنگ بیگلوله هستند: مغز در حالت هشدار میماند، اما هر بار که این خاطره مرور میشود بدون آنکه تهدید واقعی جدیدی رخ دهد، ارتباط عصبی آن ضعیفتر میشود. شاید ناخواسته داری گلولههایش را خالی میکنی.