خاطره بازی گذشته

دلتنگی برای حس خوب گذشته نه خود آدم:

مغز در پدیدهٔ «یادآوری سرخوشانه» خاطرات منفی را محو و لذت گذشته را بزرگ‌نمایی می‌کند؛ دوپامین ترشح‌شده در آن لحظات مثل یک امضای شیمیایی ذخیره می‌شود و با محرک‌های مشابه دوباره فعال می‌گردد. به همین دلیل تو نه آدم، بلکه الگوی عصبی همان حس را می‌خواهی. اگر آن حس را فرد دیگری می‌ساخت، باز هم دلتنگ می‌شدید؟

راهکار:

این جمله را می‌توان یک مکانیزم دفاعی ظریف دانست: ذهن برای کاهش دردِ نبودِ فرد، فقدان را به یک حسِ قابل‌بازیافت تبدیل می‌کند. در واقع دلتنگی شما شاید نه برای آن آدم، بلکه برای نسخه‌ای از خودتان است که در آن رابطه تجربه می‌کردید.