خاطره آدم ها

رفتن و ماندن؛ من می‌نویسم تا تو بمانی:

در عصب‌شناسی، نورون‌های آینه‌ای فقط برای حرکت نیستند؛ هنگام خواندن، مغز خواننده همان شبکه‌های فعال‌شده در مغز نویسنده را بازسازی می‌کند. یعنی هر بار کسی بخواند، نویسنده در ذهن او دوباره ساخته می‌شود. پس «می‌میرم» شاید فقط در جهان بیرون است. آیا ماندنِ خواننده یعنی ادامه‌ی زیستن نویسنده؟

راهکار:

این متن از زاویه‌ی دیگری هم خواندنی است: آن که می‌ماند، هر بار با خواندن، نویسنده را دوباره خلق می‌کند. پس مرگ در اینجا نه پایان، که تبدیل به متن شدن است.