خاطرات رفاقت قدیمی

دلتنگی برای روزایی که حال هم واقعاً مهم بود:

مطالعات روان‌شناسی اجتماعی نشان می‌دهد که در شبکه‌های گسترده‌تر، پدیده‌ای به نام «ناشنوایی عاطفی» شیوع پیدا می‌کند: مغز برای جلوگیری از فرسودگی همدلانه، به‌طور خودکار اهمیت احساسات دیگران را کاهش می‌دهد. در واقع هرچه تعداد ارتباطات ما بیشتر می‌شود، عمق همدلی کمتر می‌شود. پرسش تامل‌برانگیز: آیا این بی‌تفاوتی ما را تاب‌آورتر کرده یا تنهاتر؟

راهکار:

این حس را می‌شود جور دیگری دید: شاید نادیده گرفتن حال همدیگر یک مکانیسم دفاعی جمعی است برای تاب‌آوردن فشارهای بزرگ‌تر. به جای حسرت، آگاهانه یک گفتگوی عمیق را با یک دوست قدیمی شروع کنید؛ چون برخلاف گذشته، حالا ابزار ارتباطی داریم که می‌تواند همان صمیمیت را از نو بسازد.