رد پایی که بعد از رفتن آدمها میماند:
مطالعات علوم اعصاب نشان میدهد که مغز انسان برای پردازش فقدان، همان مسیرهای عصبی مرتبط با حضور فرد را فعال میکند؛ یعنی از نظر عصبی، کسی که رفته هنوز در شبکههای مغزی شما حضور دارد. این اثر «رد عصبی» گاهی تا سالها باقی میماند. آیا تا به حال حس کردهای جای خالی کسی در ذهنت سنگینتر از حضور فیزیکیاش باشد؟
راهکار:
در روانشناسی به این پدیده «اثر حضور» میگویند: حتی پس از قطع ارتباط فیزیکی، مغز ما الگوهای رفتاری و حسی آن فرد را بازتولید میکند. شاید بتوانی این حس را بهجای رنج، بهانهای برای بازنویسی روایتت از آن رابطه کنی.