اثر ماندگار آدمها: نقل قول کالین هوور:
یک حقیقت شگفتانگیز: پژوهشهای علوم اعصاب نشان داده که وقتی کسی در زندگیمان تأثیر عمیق میگذارد، سیناپسهای مغز بهطور فیزیکی تغییر میکنند. یعنی آن شخص حتی پس از رفتن، به معنای واقعی کلمه در ساختار مغز شما حک شده است. این پدیده «پلاستیسیتهی عصبی» نام دارد و توضیح میدهد چرا خاطرات بعضی افراد هرگز محو نمیشوند. آیا شما هم تا به حال حضور فیزیکی یک فرد غایب را در ذهنتان حس کردهاید؟
راهکار:
این جمله یادآور نظریهی «ردپای عاطفی» در روانشناسی است: حتی پس از پایان رابطه، مدارهای عصبی مغز ما تا سالها با الگوی همان شخص فعال میمانند. پیشنهاد میکنم دفترچهای از «اثرهای خوب» آدمهایی که رفتند بنویسید – این کار به مغز کمک میکند تا فراق را به میراثی مثبت تبدیل کند.