تغییر آدمها بعد از پنج سال؛ غم و دلتنگی:
در علوم اعصاب، «منِ» پایدار توهم است؛ هر بار خاطره را به یاد میآوری، آن را بازنویسی میکنی، نه بازپخش. یعنی «منِ قبل از پنج سال» همین الان در حال نسخهبرداری دوباره است. غم هم فقط سیاهچاله نیست: در پردازش آن، قشر پیشپیشانی فعال میشود و همان ناحیهای که به «پرواز» و انتخاب مسیر تازه ربط دارد تمرین میشود. پس شاید حکایت پرنده و پرواز، تغییری است که خودِ غم در شبکه عصبی تو ایجاد کرده. پرنده در قفس حافظه، آزاد شده است.
راهکار:
این بیت را میتوان روایت رشد هم خواند: پرندهای که پنج سال در خاطرهای مانده، دارد پرواز را یاد میگیرد؛ شاید غم، بالِ تغییر باشد.