خاطرات قناری

شعر قفس و خاطرات قناری شهریار:

نقاشی خاطرات در قفس دلتنگی:

جالب است بدانید مغز هنگام یادآوری خاطرات، همان مدارهای عصبی زمان وقوع رو فعال می‌کند؛ یعنی الان واقعاً داری دوباره «خماری» آن لحظات رو می‌کشی. تحقیقات نشون می‌ده نوستالژی، برخلاف ظاهر غمگینش، حس تعلق و خوش‌بینی رو تقویت می‌کنه. آیا می‌شه با تغییر زاویه‌ی نگاه به خاطرات، قفس رو به پنجره تبدیل کرد؟

راهکار:

این شعر قشنگ، خاطرات رو مثل قفسی می‌بینه که آدم رو اسیر می‌کنه. اما یه دیدگاه جالب اینه: همون خاطرات، اگر به‌جای نقاشی قفس، به‌عنوان نقشه‌ی راه استفاده بشن، می‌تونن نشون بدهن از کجا اومدی و چقدر رشد کردی. شاید دفعه‌ی بعد به‌جای قناری، یه پرنده‌ی مهاجر بکشی که از قفس گذشته پرواز می‌کنه.