شانس دوباره دادن یعنی چاقو را از قلبت درآوری و تیزترش کنی:
از نظر عصبشناسی، اعتماد دوباره اکسیتوسین آزاد میکند که آستانه ترس را کاهش میدهد. این هورمون پیوند اجتماعی را تقویت میکند اما همزمان شما را نسبت به نشانههای خطر کور میسازد. جالب اینکه مغز خاطره درد را ذخیره میکند اما تصمیمگیری از مسیری متفاوت عبور میکند: امید به این که این بار فرق میکند، قشر پیشپیشانی را علیه آمیگدال میشوراند. آیا بخشش آگاهانه شجاعت است یا تکرار یک خطای شناختی؟
راهکار:
این تشبیه یادآور «اثر زیگارنیک» است: ذهن انسان تمایل دارد کارهای ناتمام را به پایان برساند، حتی اگر آن کار التیام زخم کهنهای باشد که خودش باز کرده. شاید بخشش دوباره، تلاشی برای بستن پروندهای باز در حافظه عاطفی باشد.