عشق به خدا و اطمینان از خیانت نکردن او:
از نظر عصبشناسی، احساس عشق به یک موجود مطلق و غیرقابل مشاهده، همان مسیرهای دوپامینی عشق رمانتیک را فعال میکند، اما بدون تهدید خیانت، مغز در حالت امنیت دائمی قرار میگیرد. این یک پناهگاه روانی تکاملی است: ذهن ما برای اعتماد به یک نیروی ثابت طراحی شده، چون خیانت در روابط انسانی همیشه بزرگترین تهدید بقای اجتماعی بوده است. اگر خدا تنها موجودی است که خیانت نمیکند، آیا عشق به او درمان نهایی تروماهای دلبستگی است؟
راهکار:
این باور که خدا خیانت نمیکند، میتواند پاسخی به زخمهای اعتماد در روابط انسانی باشد. از منظر روانشناسی، دلبستگی ایمن به یک نیروی مطلق، نوعی ترمیمکننده روانی برای تجربههای خیانت است. شاید این جمله، نهتنها یک توصیه معنوی، که یک استراتژی بقا برای قلبهای شکسته است.