دوست داشتن خدا

عشق به اندازه خالق:

هیچکس را بیشتر از خدا دوست نداشته باش:

دوست داشتن خدا؛ عشقی که خیانت ندارد:

جالب است که از دیدگاه روانشناسی اجتماعی، اعتقاد به «خیانت نکردن خدا» نوعی مکانیسم دفاعی در برابر تروماهای انسانی است. تحقیقات لی کیرکپاتریک نشان می‌دهد دلبستگی به خدا مشابه دلبستگی امن به مراقب اولیه عمل می‌کند و استرس خیانت را کاهش می‌دهد. در واقع مغز ما خدا را به عنوان پایگاهی امن پردازش می‌کند که امکان ریسک‌پذیری عاطفی را فراهم می‌آورد. از نگاه تاریخی هم در بحبوحه طاعون قرون وسطی، وقتی وفاداری اجتماعی فروپاشید، کلیسا دقیقاً همین وعده را می‌داد. سؤال: آیا این باور می‌تواند اعتماد به انسان‌ها را هم افزایش دهد یا صرفاً یک خلوتگاه ذهنی است؟

راهکار:

از نگاه روانشناسی دین، این جمله بازتاب نیاز به دلبستگی ایمن است. خدا به نمادی از والد ایده‌آل تبدیل می‌شود که هرگز ترک نمی‌کند. شاید عمیق‌ترین معنا این باشد: عشق بی‌قید و شرط را فقط در درون خود و باورهایت می‌توانی بیابی، نه در دیگری.

تو کیستی؟ عشق انسانی یا هدیه الهی؟:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد وقتی به معشوق فکر می‌کنید، همان نواحی مغز فعال می‌شود که هنگام مصرف مواد مخدر فعال می‌شود! عشق واقعاً یک اعتیاد طبیعی است. آیا این شباهت باعث می‌شود عشق را جدی‌تر بگیریم؟

راهکار:

این سوال عمیق نشان می‌دهد که گاهی عشق ما به دیگران با حسادت به نعمت‌هایشان گره می‌خورد. شاید پاسخ در این باشد که هر دو می‌توانند درست باشند: تو هم محبوب منی هم محبوب خدا.