خیانت در قول

کسانی که قول همراهی دادند اما خیانت کردند:

رفتن کسی که قول ماندن داده بود:

مطالعات نوروساینس نشان داده که شکستن قول، همان نواحی مغز را فعال می‌کند که در تجربهٔ درد فیزیکی فعال می‌شوند. به همین دلیل است که «رفتن با وعدهٔ ماندن» بیش از خود رفتن، زخم بر دل می‌نشاند. آیا تا به حال فکر کرده‌اید چرا بعضی وعده‌ها را با تمام وجود باور می‌کنیم؟

راهکار:

وعده‌ها گاهی نشانه‌ی ترس از رفتن هستند تا عزم ماندن. شاید آن کس که قول داد، خود هم باورش نداشت.

چه قشنگ رفت اونی که قول موندن داده بود:

وعده‌های پوچ و رویاهای غرق‌شده:

در روانشناسی، این حالت «تفکر آرزومندانه» نام دارد؛ مغز برای کاهش اضطراب ناشی از عدم قطعیت، با تکیه بر وعده‌های غیرواقعی، یک آینده ایده‌آل را می‌سازد و ما در آن شیرجه می‌زنیم. جالب نیست که گاهی تسکین موقت رویا، از درد واقعی رها شدن آسیب‌زننده‌تر است؟

راهکار:

می‌توانی فهرستی از قول‌های شکسته‌شده و رویاهای مرتبط با آن‌ها را بنویسی و کنارش بنویسی امروز برای تحقق کدام یک، بدون تکیه بر آن قول، خودت می‌توانی قدمی بردارى؟ این تبدیل خاطره تلخ به نقشه عملی است.