خاموشی آخرین ستاره و تنهایی شبانه:
آخرین ستاره‌ای که پیش از سپیده محو می‌شود اغلب سیاره ناهید است، نه یک ستاره؛ خاموشی‌اش مرگ نور نیست، غلبه پراکندگی جو و روشنایی خورشید است. ستاره‌های واقعی هم به‌یک‌باره خاموش نمی‌شوند؛ سوختشان تمام می‌شود و بسته به جرم، کوتوله سفید یا ابرنواختر می‌سازند. اگر آخرین ستاره ناهید باشد، آیا خاموشی واقعی است یا فقط چشم ما فریب نور خورشید را می‌خورد؟
راهکار:
این تصویر را می‌توان وارونه خواند: خاموشی آخرین ستاره لزوماً پایان روشنایی نیست؛ لحظه‌ای است که آسمان مجال می‌دهد صدای درون و نورهای کوچک‌تر دیده شوند. برای ادامه، یک سطر بعدی بنویس که از دل همین تاریکی، یک پنجره یا چراغی روشن شود.