پناه بردن به خیال در غم نبودنت:
مغز انسان در غیاب عزیزان، از همان مدارهای عصبی برای تصور حضور او استفاده می‌کند که در زمان واقعی فعال می‌شوند. این پدیده «سفر ذهنی در زمان» نام دارد و یکی از دلایل شدت دلتنگی است. آیا این خیال‌پردازی‌ها در نهایت التیام‌بخش‌تر هستند یا آزاردهنده‌تر؟
راهکار:
این متن یک پارادوکس روان‌شناختی را نشان می‌دهد: خیال پردازی دربارهٔ حضور کسی که نیست، هم تسکین‌بخش است و هم درد فقدان را عمیق‌تر می‌کند. شاید بتوان آن را نوعی «سوگواری خلاقانه» نامید که ذهن برای زنده نگه داشتن رابطه از آن استفاده می‌کند.