خیال بافی در تنهایی

تنهایی و خیال؛ وقتی فقط یک خیال می‌ماند:

مغز انسان هنگام تنهایی، شبکه حالت پیش‌فرض را فعال می‌کند؛ همان شبکه‌ای که هنگام یادآوری خاطرات و تصور آینده روشن می‌شود. برای همین خیال می‌تواند جای حضور واقعی را بگیرد. پژوهشگران دانشگاه یوسی‌ال‌ای دریافتند افراد تنها، در تصاویر مبهم چهره‌های انسانی بیشتری می‌بینند؛ پدیده‌ای که نوعی جبران عصبی برای کمبود ارتباط است. مغز ترجیح می‌دهد یک خیال بسازد تا هیچ چیز نبیند.

راهکار:

این جمله را می‌توان از یک اعتراف کوتاه به یک متن بلندتر تبدیل کرد: خیال در تنهایی، در واقع نسخه‌ای از دیگری است که هنوز در حافظه‌ات نفس می‌کشد. شاید نوشتن ادامه این خیال، خودش راهی برای بیرون آمدن از سکوت باشد.