نه درویش بیکفن، نه دولتمند با کفن بیش:
در مصر باستان، فرعونها با گنجینههای عظیم دفن میشدند به امید زندگی پس از مرگ، اما همان مقبرهها غارت شد و چیزی جز استخوانی باقی نگذاشت. جالبتر اینکه پژوهشهای روانشناسی «برجستگی مرگ» نشان میدهد یادآوری مرگ، ولع مادی را کاهش و رفتارهای همدلانه را افزایش میدهد. انگار غریزه میداند که آنسوی خاک، حساب و کتاب دیگریست.
راهکار:
مرگ در این رباعی آینهای است که تفاوتهای ساختگی را بیاعتبار میکند. ثروت حقیقی شاید آن نامرئیهایی باشد که بعد از ما میماند: خاطرهای، لبخندی یا حقی که احیا کردیم. داراییات را با تأثیر ماندگارت اشتباه نگیر.