توکل بر خدا؛ کفایت و آرامش قطعی در مسیر زندگی:
از دیدگاه علوم اعصاب، توکل و واگذاری نتیجه به نیرویی برتر، فعالسازی قشر پیشپیشانی شکمی-میانی (vmPFC) را افزایش و همزمان فعالیت آمیگدال (مرکز ترس) را کاهش میدهد. مطالعات نشان میدهند افرادی که چنین تسلیمِ آگاهانهای را تمرین میکنند، سطح کورتیزول پایینتری دارند و در بحرانها تابآورترند. گویی مغز «کفایت» را پیش از وقوع بیرونی، درونی میکند. حالا سؤال: اگر ذهن چنین قدرتی دارد، چرا بیشتر مردم تا لحظه فروپاشی کامل، به توکل واقعی تن نمیدهند؟
راهکار:
توکل را میشود یک مکانیسم روانی عمیق برای واگذاری بار ذهنی نتیجه دانست؛ وقتی از توهم کنترل کامل دست میکشی، مغزت بخشی از اضطراب پیشبینی را رها میکند و نوعی پذیرش فعال شکل میگیرد که کارایی تصمیمگیری را بالا میبرد. این یعنی کفایت، اول در مغز تو اتفاق میافتد.