قدرندونی؛ قدر میدونن! جواب بیتوجهی:
در روانشناسی اجتماعی، قدرنشناسی اغلب از «خطای بنیادی اسناد» میآید: رفتار سرد دیگران را به نیت بد آنها نسبت میدهیم، اما وقتی خودمان قدردانی نمیکنیم، آن را به شرایط بیرونی ربط میدهیم. مغز هم به کمبودها حساستر است تا لطفها؛ برای همین ناسپاسی معمولاً از نقص توجه است، نه خباثت. جالبتر این که ابراز قدردانی فعال، اکسیتوسین را بالا میبرد و برای خود قدرشناس هم رابطه را پاداشدهنده میکند.
راهکار:
این جمله در واقع یک مرزگذاری است: بهجای هزینه کردن برای کسی که نمیبیند، انرژی سمت کسانی میرود که خودشان میبینند. همان آرامش و بیخیالی شکلک آخر هم از همین جابهجایی تمرکز میآید.