قدر عاشق واقعی را بدان؛ قبل از اینکه بیخیال شود:
پدیده «سازگاری لذت» (Hedonic Adaptation) باعث میشود مغز انسان ظرف چند ماه، عشق و محبت را به «وضعیت عادی» تبدیل کند و جلوی درک ارزشش را بگیرد. اما در نظریه «زیانگریزی» (Loss Aversion) در اقتصاد رفتاری، درد از دست دادن تقریباً دو برابر لذتِ داشتنِ همان چیز است. یعنی خیلیها تازه بعد از رفتنِ عاشق، توانایی «قدرشناسی» را کشف میکنند؛ آن هم نه برای برگرداندن او، بلکه برای تسکین حسرت خودشان. آیا واقعاً یادگیریِ ارزش آدمها فقط از مسیرِ باختنشان میگذرد؟
راهکار:
بازنویسی از زاویهای دیگر: این جمله فقط یک طعنه نیست، یک انتخاب است؛ «من نماندم تا تو قدر مرا بدانی؛ رفتم تا خودم قدر خودم را بدانم.» ارزش تو دیگر وابسته به تأسف او نیست.