درس عبرت: قدر کسی که دوستت داره رو بدون:
ذهن انسان به طور طبیعی به چیزهای خوب عادت میکند (سازگاری لذتجویانه) و ارزششان را فراموش میکند. تنها تهدید از دست دادن یا فقدان، ارزش واقعی را آشکار میسازد. این پدیده شبیه «نظریه چشمانداز» کانمن و تورسکی است که زیانها را قویتر از سودها احساس میکند. آیا تا به حال برایت پیش آمده که ارزش چیزی را فقط بعد از ناپدید شدنش بفهمی؟
راهکار:
تحقیقات روانشناسی نشان میدهد که سازگاری لذتجویانه باعث میشود انسانها ارزش لحظات خوب را فراموش کنند. برای پیشگیری از پشیمانی، روزانه یک جمله از محبت خود را به زبان بیاورید یا بنویسید تا حس قدردانی زنده بماند.