قدر یکدیگر را بدانیم؛ پیش از آنکه دیر شود:
در روانشناسی اجتماعی، پدیدهٔ «عادت لذت» باعث می‌شود مغز حضور مداوم عزیزان را به‌عنوان پس‌زمینه‌ای ثابت فرض کند؛ در حالی که خطای پیش‌بینی عاطفی، احتمال از دست دادن ناگهانی را دست‌کم می‌گیرد. جالب اینجاست که در سنت فلسفی رواقی، تمرین «مرگ‌آگاهی» دقیقاً برای خروج از همین غفلت به کار می‌رفته است. تصورکردنِ آینده‌ای که فرد در آن نیست، بخش قدامی مغز را برای قدردانی فعال‌تر می‌کند. آیا تاکنون تنها پس از رفتن کسی قدرش را فهمیده‌اید؟
راهکار:
قدرشناسی نه یک تعارف اخلاقی، بلکه سپری در برابر حسرت است. پژوهش‌ها نشان می‌دهد نوشتن سه خط دربارهٔ خوبیِ یک نفر، حتی بدون ارسال آن، فعالیت نواحی مرتبط با استرس را کاهش می‌دهد. می‌توانی همین حالا نام یک نفر را بنویسی و یک دلیل برای بودنش بیاوری.