حمایت در غم

تو دلیل ادامه دادن من در روزهای غم بودی:

در روان‌شناسی بهش می‌گن «بافر اجتماعی»: حضور یه نفر می‌تونه سطح کورتیزول رو تا ۴۰٪ پایین بیاره. اما پارادوکس اینجاست که همون شخص می‌تونه بعداً عمیق‌ترین منبع درد بشه. سؤال به جامعه: آیا «دلیل ادامه دادن» باید حتماً یک نفر باشه یا می‌تونه یه ایده یا هدف هم باشه؟

راهکار:

این جمله‌ی زیبا یادآور یه اصل روان‌شناختی‌ست: «بافر اجتماعی» یعنی حضور یه نفر می‌تونه استرس رو کم کنه. جالبه که همون فرد می‌تونه بعداً منبع درد بشه. پیشنهاد می‌کنم یه لحظه فکر کنی: اگر اون شخص نباشه، چه چیز دیگه‌ای می‌تونه «دلیل ادامه دادن» بشه؟ شاید یه هدف شخصی یا یه رؤیا.