چرا انسان تا از دست ندهد قدر نمیداند؟:
بر اساس اصل «زیانگریزی» در اقتصاد رفتاری، مغز انسان زیان را دو برابر سود حس میکند. به همین دلیل وقتی چیزی را از دست میدهیم، درد فقدان بسیار بزرگتر از لذت داشتن آن است. این مکانیسم تکاملی باعث شده ارزش واقعی چیزها را فقط در غیابشان بفهمیم. آیا میتوان این الگو را با تمرین آگاهی لحظهای تغییر داد؟
راهکار:
شاید مسئله این نیست که قدر نمیدانیم، بلکه ذهن ما برای بقا به نادیده گرفتن داشتهها عادت کرده است. تمرین روزانهٔ «شکرگزاری آگاهانه» میتواند این سوگیری را خنثی کند.