قدر ندونی تا از دست بدی؛ چرا داشتهها را نمیبینیم؟:
پدیدهٔ «سازگاری لذت» باعث میشود مغز ما امکانات عادی را پس از مدتی نادیده بگیرد؛ اما «زیان» فعالسازی سامانهٔ دوپامینی را شدیدتر میکند. پژوهشها نشان میدهند انسان درد از دست دادن را تقریباً دو برابرِ لذت به دست آوردن تجربه میکند (نظریهٔ زیانگریزی کانمن و تورسکی). همین زیستشناسی است که نعمتِ پیشپاافتاده را فقط در آیینهٔ فقدان نشان میدهد. آیا میشود بدون سوگ، قدردانی را فعال کرد؟
راهکار:
این جمله یک هشدار روانشناختی است نه فقط یک توصیف؛ ذهن برای حفظ آرامش، چیزهای موجود را «عادی» میبیند و فقط موقع نبود، برجستگیاش را ادراک میکند. برای شکستن این خطای ادراکی، لحظه را از چشم نسخهای از خودت روایت کن که آن را از دست داده است؛ همین تغییر زاویه دید، ارزش گمشده را پیش از غیبت نشان میدهد.