چرا قدر زمان و آدمها را فقط بعد از دست دادن میدانیم؟:
در روانشناسی به این «سوگیری کمبود» میگویند. مغز ما برای چیزهایی که رو به اتماماند ارزش تصوری بیشتری قائل است. آزمایشها نشان میدهند ارزش یک شیء پس از ممنوع شدنش چند برابر میشود. جالبتر آنکه این اثر در روابط عاطفی نیز با شدت بیشتری فعال میشود؛ مکانیسمی مغزی که بقای پیوندها را تضمین میکرده حالا عامل حسرت ماست. فکر میکنید اگر همیشه این حس را داشتیم، جهان چه شکلی بود؟
راهکار:
به این جمله بهعنوان یک هشدار نگاه کنید، نه یک تقدیر محتوم. روانشناسان میگویند تمرین روزانه «سه نعمت» (نوشتن سه اتفاق خوب روزانه) میتواند مغز را برای قدردانی فعال حتی پیش از فقدان سیمکشی کند.