قدر لحظه‌های خوش

قدر لحظه‌های خوش زندگی را بدانیم:

پارادوکس پشیمانی نشان می‌دهد آدم‌ها در بلندمدت بیشتر از کارهایی که نکرده‌اند پشیمان می‌شوند تا کارهایی که کرده‌اند؛ ذهن اما لحظه‌های خوشِ تکراری را به‌سرعت عادی می‌کند و ارزششان را فقط بعد از حذف شدن می‌فهمد. این نقطه کور «سازگاری لذت» است.

راهکار:

پشیمانی آینده اغلب از یک فاجعه بزرگ نمی‌آید؛ از عادی شدنِ همین لحظه‌های کوچک می‌آید. ذهن شادی‌های آرام را کم‌ارزش ثبت می‌کند و بعد از رفتنشان بزرگ‌شان می‌کند؛ پس ارزش واقعی خیلی از لحظه‌ها همان‌جاست که هنوز «اتفاق خاصی» به نظر نمی‌رسند.