قدر عزیزانت را بدان، قبل از آنکه دیر شود:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «تاثیر صمیمیت» وجود دارد که طبق آن، ما تمایل داریم ارزش چیزها و افراد را تنها زمانی درک کنیم که از دستشان دادهایم یا در آستانه از دست دادنشان هستیم. مغز، حضور مداوم را عادیسازی میکند. آیا این یک خطای شناختی اجتنابناپذیر است؟
راهکار:
این متن احساس عمیقی از نادیده گرفته شدن را بیان میکند. یک بازآفرینی تیزبینانه میتواند این باشد: گاهی ارزش واقعی یک فرد نه در نگاه کسانی که او را دوست دارند، بلکه در نگاه کسانی که او را *میبینند* آشکار میشود. آنهایی که جزئیات، تلاشها و وجود سادهاش را میبینند، حتی اگر نام «دوست» رویش نگذارند.