قدر آدم خوب را ندانستن

آدم خوب بودن؛ چرا دیگران تو را از دست می‌دهند؟:

در روان‌شناسی اجتماعی، «کاهش ارزش تأخیری» نشان می‌دهد مغز به داشته‌های پایدار کمتر از محرک‌های نامطمئن دوپامین ترشح می‌کند؛ آدم خوبِ همیشه در دسترس، قربانی همین سوگیری می‌شود. نظریه دلبستگی ناایمن هم می‌گوید صمیمیت واقعی برای برخی مساوی با تهدید است، پس فرار می‌کنند. در تاریخ فلسفه، اپیکور ثبات را لذت برتر می‌دانست، نه هیجان زودگذر. پرسش: چرا مغز ما امنیت را کسل‌کننده می‌خواند؟

راهکار:

این جمله را می‌توان از لنز نظریه دلبستگی دید: کسی که تو را رها کرده، اغلب از ظرفیت صمیمیت پایدار گریخته است، نه از خودِ تو. پس «از دست دادن» را به جای بازتاب کمبود خودت، نشانه‌ای از سبک دلبستگی او بدان.