قدم زدن برای فراموشی

شعر غمگین گریه در خیابان؛ قدم زدن برای فراموشی:

مغز در حرکت ریتمیک، حافظههای هیجانی را آزاد میکند؛ در خیابان، هر صدای ناگهانی و ویترین آشنا میتواند محرکِ همان حس باشد. مطالعهها نشان میدهند پیادهروی در طبیعت نشخوار فکری را کم میکند، اما قدمزدن در محیط شهری شلوغ گاهی آن را تقویت میکند. پس «کمی قدمزدن» میتواند بهجای خنثیکردن هیجان، مثل یک تلهٔ حسی عمل کند.

راهکار:

این حس ناتوانی نیست؛ نشانهٔ این است که ذهن هنوز روی چیزی قفل کرده که پاها میخواستند از آن فاصله بگیرند. خیابان گاهی درمان نیست، صحنهٔ جدیدی است که همان بازیگر قدیمی روی آن ظاهر میشود. تضاد «قدمزدن» و «گریه» را نگه دار؛ همین تناقض، شعر را تیزتر و واقعیتر میکند.