قبر بی‌قرار

شعر غمگین درباره مرگ و قبر بی قرار:

در روان‌شناسی سوگ، نظریه «پیوندهای ادامه‌دار» می‌گوید رابطه با مرده قطع نمی‌شود؛ مغز او را به‌شکل «حضور غایب» نگه می‌دارد. از این‌رو نخواستنِ گریه دیگران می‌تواند کنترل روایت مرگ باشد، نه فراموشی. پارادوکس قبر بی‌قرار همین است: مرده آرام ندارد چون زنده‌ها هنوز او را رها نکرده‌اند. آیا سوگ بدون اشک کامل می‌شود؟

راهکار:

این شعر، سوگ را وارونه روایت می‌کند: خواستنِ «نسوزاندن» و «نریختن اشک» نه فراموشی است نه بی‌رحمی؛ تلاشی است برای این‌که مرده، زنده‌ها را با خودش پایین نکشد. قبرِ بی‌قرار در واقع جای عشق است، نه جای آرامش.