کاش بچه می‌ماندیم

حسرت کودکی؛ وقتی بزرگ شدن فقط رنج و حیف شدن جوانی است:

نوستالژی فقط دلتنگ‌کردن نیست؛ در مغز به‌عنوان منبع تنظیم هیجانی عمل می‌کند و حس پیوستگی خود را تقویت می‌کند. کودک زمان را کندتر می‌چشد چون خاطرات تازه بیشتری رمزگذاری می‌شود؛ با بزرگ شدن، تکرار چگالی حافظه را کم و سال‌ها را کوتاه‌تر می‌کند. پس «حیف شدن جوانی» تا حدی محصول اقتصاد توجه و حافظه است، نه فقط گذر زمان.

راهکار:

کودکی بی‌رنج نبود؛ رنج‌هایش بی‌نام و کوچک بود. بزرگ شدن یعنی همین رنج‌ها اسم و تاریخ می‌گیرند و ما فکر می‌کنیم تازه شروع شده‌اند. آن کودک در تو نمرده؛ فقط یاد گرفته صدایش را با بایدها پنهان کند.