عشق یعنی یکی بود یکی نابود؛ شعر عاشقانه:
در روانشناسی عشق، فعالشدن مدار پاداش (دوپامین) و دلبستگی (اکسیتوسین) با ترس از دست دادن، همان نواحی درد جسمی را در مغز فعال میکند؛ پس «نابودی» در شعر عاشقانه فقط استعاره نیست و مغز واقعاً فقدان عشق را مثل درد پردازش میکند. آیا عشق همیشه یک قربانی میخواهد؟
راهکار:
بازقالببندی: این بیت «عشق» را بهعنوان رابطهی دو انسان تعریف نمیکند، بلکه آن را یک ساختار روایی میبیند: هر قصه عاشقانه برای زنده ماندن به یک «بود» و یک «نابودی» نیاز دارد؛ بنابراین درد، سوخت روایت است نه لزوماً سرنوشت واقعی رابطه. با این دید میتوان پرسید کدام بخش «نابودی» ساختهی ذهن و کدام بخش واقعیت است.