جوانی که هرگز آرزوی کودکیهایم نبود:
پژوهشهای روانشناسی شناختی پدیدهای را تأیید میکنند به نام «توهم پایان تاریخ»: آدمها گمان میکنند شخصیت و ارزشهای امروزشان برای همیشه ثابت میماند، درحالیکه گذشتهنشان میدهد پیوسته در حال تغییرند. بههمین دلیل حسرت این جمله طبیعی است: تو دیگر آن کودکی نیستی که آرزوها را ساخت، ولی مغزت همچنان تو را با همان چشم میبیند. آیا کودک درونت واقعاً این جوانی را نمیخواست یا فقط تو فراموشش کردهای؟
راهکار:
شاید این جوانی که آرزویش را نداشتی، ناخودآگاه همان نسخهای باشد که کودک درونت برای بقا و رشد نیاز داشت؛ چون رویاهای کودکی اغلب تصویری سادهانگارانه از جهان بدون زخمهای واقعیاش بودند. حالا تو کاملتری، حتی اگر حسش نمیکنی.