بعضیا ارزش جواب ندارن؛ فاصله گرفتن از آدمای بیارزش:
در روانشناسی رفتار، قطع پاسخدهی به افراد سمی نوعی خاموشی شرطیشده است؛ مغز آنها بر اساس پاداش متناوب (واکنشهای گاهبهگاه شما) شرطی شده و با حذف کامل تقویت، ابتدا رفتارشان تشدید میشود (انفجار خاموشی) و سپس فروکش میکند. فاصله، تنها محرکی است که سیستم پاداش آنها را از کار میاندازد. آیا تا به حال سکوت، از هزار جواب مؤثرتر بوده؟
راهکار:
این گزاره را میشود نوعی «اقتصاد توجه» دید: هر جواب، حتی اعتراض، به طرف مقابل سهمی از انرژی میدهد؛ فاصله یعنی قطع کامل این پرداخت. از این زاویه، سکوت نه نشانه ضعف، بلکه یک مرزگذاری خاموش و قدرتمند است. گسترش جذاب: تبدیلش به لیستی از موقعیتهایی که در آنها «بیجوابی» بهترین پاسخ بوده.