جواب قضاوت

کنایه سنگین: پاهات بیشتر از چشات آسمون رو دیده:

سیستم دهلیزی گوش داخلی با کریستال‌های اتولیت جهت گرانش را تشخیص می‌دهد؛ در حالت وارونه، سیگنال چشم و تعادل با هم نمی‌خوانند و مغز دچار تعارض حسی می‌شود. به همین دلیل آدم‌هایی که زیاد زمین می‌خورند یا معلق می‌شوند، عملاً آسمان را با پاهایشان «می‌بینند». جالب اینجاست که حافظه تعادلی با تکرار سقوط بازنویسی می‌شود؛ یعنی زمین خوردن فقط یک اتفاق نیست، یک تمرین عصبی است.

راهکار:

بازی زبانی جمله را می‌شود برعکس هم خواند: هر که بیشتر زمین خورده، آسمان را بیشتر دیده؛ پس قضاوت نکردن فقط ادب نیست، اعتراف به تجربه‌ی دیگری است.