جواب بدخواهان؛ من میسازم، آنها میسوزند:
حسادت وقتی رقیب در فاصلهٔ نزدیک باشد شدیدتر میشود؛ روانشناسان به آن «حسادت نزدیک» میگویند. ضربالمثل «بسوز و بساز» ریشه در تحمل رنج برای ساختن دارد، نه انتقام. ترکیب آن با «میسازم تا بدخواه بسوزد» یک پارادوکس انگیزشی میسازد: سوخت بیرونی از کینه زود تمام میشود، اما همان انرژی اگر به استاندارد درونی وصل شود پایدارتر است.
راهکار:
این جمله در واقع ضربالمثل «بسوز و بساز» را از صبر و تحمل به یک تیکه طنزآمیز تبدیل میکند؛ هستهٔ آن یک پارادوکس است: ساختن برای سوزاندن. تبدیل آن به «من میسازم؛ حسود خودش میسوزد» همان لحن را حفظ میکند اما مسئولیت سوزاندن را از دوش گوینده برمیدارد.