جمله های حسین پناهی

حسین پناهی؛ مرز درک در دوستی:

پارادوکس «درک بی‌مرز»: هر بار فهمیدن بی‌اعتنایی، در روان آدم الگویی از تقویت منفی می‌سازد؛ طرف مقابل می‌آموزد هزینه‌ای ندارد. در روابط، همدلی بی‌قید به فرسودگی همدلی می‌رسد. جمله پایانی پناهی مرز بخشش و خودتخریبی را عیان می‌کند.

راهکار:

این متن نه از بی‌رحمی می‌گوید نه از قهر؛ از قرارداد نامرئی رابطه می‌گوید: کسی که همیشه درک می‌کند، دیر یا زود سهم خودش از رابطه را از دست می‌دهد. جمله آخر پناهی لحظه‌ای است که همدلی به مرز و خودارزشی تبدیل می‌شود.