جمله عاشقانه شاخ

چشات خدامه؛ وقتی نگاه معشوق حکم پرستش پیدا می‌کند:

مردمک چشم هنگام دیدن چهره جذاب ناخودآگاه ۴۵ تا ۶۰ درصد گشادتر می‌شود؛ یعنی مغز پیش از زبان، نگاه را می‌پرستد. در ادبیات فارسی هم «چشم» از سعدی تا حافظ نه صرفاً عضو، بلکه منبع فتنه و شراب بوده است. این جمله یک واکنش شیمیایی را به زبان آیینی ترجمه می‌کند: ترشح دوپامین از نگاه معشوق، همان تجربه‌ای است که متن به آن «خدا» می‌گوید.

راهکار:

اینجا یک اغراق عاشقانه است؛ در ادبیات فارسی به‌جای توصیف مستقیم، معشوق را در جایگاه معبود می‌نشانند. اگر بخواهی بسطش دهی، می‌توانی از تقابل «کفر و ایمان» یک متن کوتاه بسازی که عشق را دینی شخصی معرفی می‌کند.