کفره ها ولی چشات خدامه؛ عاشقانهای از جنس کفر:
در روانشناسی، پدیدهٔ «Limerence» باعث میشود معشوق را بینقص و خداگونه ببینیم. جالبتر اینکه اسکنهای fMRI نشان میدهد نگاه به چشمان معشوق درست همان مدارهای پاداش مغز را فعال میکند که کوکائین فعال میکند. از حلاج که گفت «انا الحق» تا حافظ که کفر زلف یار را ایمان خواند، مرز عشق و کفر همیشه باریک بوده. این جملهٔ شما یک نسخهٔ خیابانی و مدرن از همان سنت صوفیانه است.
راهکار:
این جمله بازی هوشمندانهای با تابوی 'کفر' برای نشان دادن اوج شیفتگیست. در ادبیات فارسی، از حلاج ('انا الحق') تا حافظ ('در کفر هم زلف تو ایمان ما بس است')، عشق اغلب بهعنوان نیرویی خارج از چارچوبهای مذهبی تصویر شده. پس متن شما ادامهٔ همان سنت دیرینهٔ شاعرانگی است که معشوق را تا حد پرستش بالا میبرد.