تیکه فراموشی که آلزایمر را هم شوکه میکند:
تحقیقات نشان میدهند که تلاش آگاهانه برای فراموش کردن یک خاطره، دقیقاً مسیرهای عصبی مرتبط با آن را فعالتر میکند. به این پدیده «اثر بازگشت خرس سفید» میگویند. جالب اینجاست که آلزایمر واقعی اولویت را به فراموشی خاطرات عاطفی پررنگ میدهد، نه خاطرات خنثی. بنابراین این جمله بیش از آنکه نشانه قدرت باشد، میتواند نشانی از یک درگیری ذهنی عمیق باشد. به نظر شما، آیا میشود با این شدت خواست و واقعاً فراموش کرد؟
راهکار:
این جمله در اصل یک مکانیزم دفاعی قوی است: هرچه بیشتر بخواهید کسی را فعالانه فراموش کنید، ذهن شما او را بیشتر مرور میکند. شاید قدرت واقعی در پذیرش خاطره و بیاهمیت شدن تدریجی آن باشد، نه در اعلام جنگ با حافظه.