نسلی که همه چیز را با «تهش مرگه دیگه» تمام میکند:
در روانشناسی، «نظریه مدیریت وحشت» میگوید آگاهی از مرگ دو واکنش میآفریند: پوچگرایی یا جستوجوی معنا. تکرار «تهش مرگه دیگه» در این نسل، شاید پناه بردن به طنز تلخ برای فرار از اضطراب پوچی باشد، نه خودِ پوچی. آیا این یک مکانیسم دفاعی جمعی است یا نشانهای از خردِ نهفته در دل تلخی؟
راهکار:
مرگ نقطهگذاری زندگی است، نه پاککن آن. این نسل میتواند از مرگآگاهی به عنوان سوختی برای زیستنِ عمیقتر استفاده کند، نه بهانهای برای هیچانگاری منفعل.