مسیر شخصی و اعتماد به زمان: جایگاه واقعی خودش را نشان میدهد:
در نظریه بازیها، رقابت مستقیم اغلب یک بازی مجموع صفر است؛ اما مسیر شخصی یک بازی بینهایت محسوب میشود. مغز انسان برای مقایسه اجتماعی سیمکشی شده و هورمون کورتیزول هنگام رقابت افزایش مییابد. جالب اینجاست که استراتژی «تاخیر در رقابت» در اکولوژی هم دیده میشود: برخی گیاهان بیابانی سالها زیر خاک میمانند تا شرایط بهینه برسد و سپس یکشبه رشد میکنند.
راهکار:
این نگاه شبیه مفهوم «بازی بینهایت» سایمون سینک است: در بازیهای متناهی هدف بردن است، اما مسیر شخصی یک بازی بینهایت است که هدفش ادامه دادن و بهتر شدن است. از این زاویه، «جلو زدن» معیار اشتباهی است؛ چون هرکس در زمین خودش بازی میکند و زمان فقط زمینهی آشکار شدن تفاوتهاست، نه داور مسابقه.