جدایی و خاطرات

خاطرات میمونن ولی آدما نه:

زیبایی چشمان گریان پس از جدایی:

اشک‌های احساسی حاوی پروتئین‌های متفاوتی با اشک‌های معمولی هستند که نشانه‌های آسیب‌پذیری را به مغز مخاطب می‌فرستند و همدلی را تحریک می‌کنند. پژوهش‌های نوروساینس نشان داده که دیدن چشمان خیس از اشک، ناحیهٔ pregenual cingulate را فعال می‌کند که با درک زیبایی و پیوند عاطفی مرتبط است. در واقع، آن‌هایی که حالا چشمانت را خوشگل می‌بینند، ناخودآگاه تحت تأثیر سیگنال‌های زیست‌شیمیایی صداقت و عمق وجودت قرار گرفته‌اند. سؤال: آیا تا به حال فکر کرده‌ای که چرا غریبه‌ها گاهی عمیق‌ترین جنبه‌های ما را بهتر از نزدیکان می‌بینند؟

راهکار:

این نگاه تازهٔ دیگران به چشمانت، نه از سر دلتنگی، که بازتاب ارزشی‌ست که خودت از خویشتن می‌دیدی. شاید وقتش رسیده که آن زیبایی را حالا برای خودت کشف کنی، نه برای کسی که رفت.

سخت ترین قسمت رفتن آدمها: خاطره ها را نمی‌برند:

وقتی وعده‌ها فقط خاطره می‌شوند:

واقعیت جالب: مغز انسان هر بار که خاطره‌ای را به یاد می‌آورد، آن را بازنویسی می‌کند. پس خاطره‌ی شما از آن وعده، هر بار با مرور تغییر کرده و دیگر عین لحظه‌ی اول نیست. حافظه ما مثل یک فیلم نیست،更像 یک نقاشی که هر بار رنگ جدیدی می‌خورد. شاید وعده‌ای که هنوز به یاد دارید، دیگر وجود خارجی نداشته باشد. سوال: آیا خاطرات ما واقعی‌تر از خود وعده‌ها هستند؟

راهکار:

وعده‌ها تصویری از یک لحظه‌ی واقعی بودند؛ خاطره شدن یعنی آن لحظه هنوز زنده است، اما به شکل دیگری. شاید وقت آن رسیده که به جای غصه‌ی خاطره‌ها، ازشان به عنوان پلی برای ساختن لحظه‌های تازه استفاده کنی.