چرا نمی‌توانی خاطرات تلخ را فراموش کنی؟ نگاهی علمی:
در روانشناسی به این پدیده «اثر گلوله برفی سفید» می‌گویند: وقتی آگاهانه سعی می‌کنی چیزی را فراموش کنی، مسیرهای عصبی آن خاطره در هیپوکمپ فعال‌تر می‌شوند. انگار به مغزت فریاد می‌زنی «این مهم است» و او آن را محکم‌تر ثبت می‌کند. از طرفی آلزایمر واقعی هم به ندرت تمام خاطرات را یکجا می‌بلعد؛ اغلب ابتدا حافظه کوتاه‌مدت را می‌گیرد و خاطرات عمیق احساسی تا مراحل بسیار پیشرفته باقی می‌مانند. نکته متناقض: شاید تنها راه فراموشی، توقف مبارزه و پذیرش باشد. اگر می‌دانستیم که پاک شدن کامل یک خاطره زیسته، عملاً مرگ بخشی از خود ماست، آیا باز هم آرزوی آلزایمر می‌کردیم؟
راهکار:
مغز ما خاطرات احساسی را نه برای شکنجه، بلکه برای درس‌آموزی نگه می‌دارد. بجای تلاش بیهوده برای فراموشی، آن خاطره را در ذهن خود به یک «معلم» تبدیل کن: دقیقاً چه چیزی را نباید دوباره تجربه کنی؟ این بازچین‌سازی ذهنی، چنگال عاطفی خاطره را می‌شکند، چون مغز احساس می‌کند مسئله را حل کرده و دیگر نیازی به زنده نگه‌داشتن اضطراب نیست.