جدایی در سکوت

ردپای جدایی در سکوت چشمانش:

در نوروساینس، مردمک فقط نور را تنظیم نمی‌کند؛ به هیجان و بار شناختی هم واکنش می‌دهد. چشم‌ها هنگام مرور خاطرات عاطفی، الگوی گشادشدن مردمک را تغییر می‌دهند؛ به همین دلیل ضمیر ناخودآگاه رفتن‌های بی‌صدا را در نگاه کسی «ذخیره» می‌کند. سکوت، خاطره را محو نمی‌کند؛ آن را رمزگذاری عمیق‌تری می‌کند. آیا چشم‌ها آرشیو دقیق‌تری از زبان‌اند؟

راهکار:

سکوت، جای خالی صدا نیست؛ گاهی شکلِ فشرده‌ی یک خداحافظی است که زبان جرئتِ بازکردنش را نداشته. آن ردپا در مردمک، نه یادگار ضعف، که اثرانگشتِ کسی است که رفتنش را به چشم‌ها سپرده تا دهان از گفتنش معاف شود.